Van de voorzitter

Nu we met zijn allen besloten hebben om ons koor nieuw elan in te blazen gaat het aankomen op de uitvoering van alle plannen. Het bestuur is volop bezig met de vraag wat er allemaal gebeuren moet om het gestelde doel te bereiken.

Toen ik net een jaar lid was werd ik al in het bestuur van het koor gevraagd. Ik heb dat toen niet gedaan omdat ik nog niet voldoende vergroeid was met ons koor. Je moet de cultuur verinnerlijken voordat je in zo’n functie stapt.

We zingen en zingen is de oudste vorm van muziek maken. Onze menselijke stem is uniek in de biologie. Hij stelt ons in staat om zowel abstracte ideeën als emoties over te brengen op andere mensen.

Na lange tijd volgt nu weer een hartenkreet van jullie voorzitter.

We hebben de afgelopen paar maanden vrij veel leden verloren, door overlijden, door ziekte, maar ook door opzegging. Bij de opzeggers valt, naast andere zaken, vaak te horen dat ze zich ergeren aan het gepraat onder de repetities.

Ik kreeg een recent artikel in de Volkskrant onder ogen waarin precies beschreven staat wat ik in vorige colums ook al beweerde, maar nu met wetenschappelijke onderbouwing van o.a. Prof. Erik Scherder.

Het is wetenschappelijk aangetoond dat zingen een forse aanmaak van het gelukshormoon Oxytocine bewerkstelligt. Dat maakt dat je je gelukkiger voelt, en meer verbonden met je medemens.

Op 4 mei hebben we iets bijzonders neergezet. Op zich is The Armed Man van Jenkins al een indrukwekkend stuk, maar de combinatie met het grote harmonieorkest gaf het nog een extra imposante dimensie.

Door de gestegen kosten van onze concerten zijn we gedwongen om sponsoring te gaan zoeken. Daarbij komt meteen de vraag om de hoek kijken wat nou eigenlijk de waarde van ons koor is. Waarom zou je er geld in steken?

In de jaren dat ik nu in het koor zit heb ik deelgenomen aan verschillende commissies. Daarin kwam naast de eigenlijke taak van de commissie ook het algemene wel en wee van het koor over tafel.